drętwieć


drętwieć
drętwieć {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk IIIa, drętwiećeję, drętwiećwiał, drętwiećwieli {{/stl_8}}– zdrętwieć {{/stl_13}}{{stl_8}}dk IIIa {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'stawać się sztywnym, drętwym; tracić czucie, władzę w ciele lub jego części; cierpnąć, martwieć': {{/stl_7}}{{stl_10}}Drętwieć z zimna, z bólu. Zdrętwiał mi kark. Zdrętwiała od stania w niewygodnej pozycji. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'odczuwać jakieś negatywne, bardzo nieprzyjemne stany psychiczne, np. przerażenie, trwogę (wywołujące odczuwalne naprężenie mięśni); martwieć': {{/stl_7}}{{stl_10}}Drętwiał ze strachu. Drętwiał na widok narzędzi tortur. Zdrętwiała, gdy to usłyszała. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_7}}'stawać się obojętnym, otępiałym, apatycznym; także tracić w zachowaniu naturalność, spontaniczność i poczucie humoru': {{/stl_7}}{{stl_10}}Facet zdrętwiał, odkąd się zrobił z niego taki ważniak. (Z) {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • drętwieć — ndk III, drętwiećeję, drętwiećejesz, drętwiećej, drętwiećwiał, drętwiećwieli «tracić czucie, stawać się odrętwiałym, cierpnąć, martwieć» Drętwieć z zimna. Drętwieją komuś ręce, nogi. przen. «odczuwać strach, bać się» Drętwieć ze strachu. Drętwiał …   Słownik języka polskiego

  • cierpnąć — ndk Vc, cierpnąćnę, cierpnąćniesz, cierpnąćnij, cierpł (cierpnąćnął), cierpnąćpła, cierpnąćpli «odczuwać mrowie, dreszcze na skutek strachu, zimna itp.; o zębach, skórze, członkach ciała: drętwieć wskutek doznawanych wrażeń smakowych, czuciowych… …   Słownik języka polskiego

  • grabieć — ndk III, grabiećeje, grabiećeją, grabiećbiał, grabiećbiały «o palcach, rękach: drętwieć z zimna, tracąc możność wykonywania sprawnych ruchów; kostnieć, sztywnieć» …   Słownik języka polskiego

  • kołowacieć — I ndk III, kołowaciećeję, kołowaciećejesz, kołowaciećej, kołowaciećciał, kołowaciećeli «o zwierzętach: dostawać kołowacizny» przen. pot. «o ludziach: tracić orientację (zwykle na skutek jakiegoś zamętu, zamieszania, bałaganu)» Człowiek… …   Słownik języka polskiego

  • kostnieć — ndk III, kostniećeję, kostniećejesz, kostniećej, kostniećniał, kostniećnieli «stawać się tkanką kostną; twardnieć» przen. a) «stawać się stałym, trwałym, nie ulegać zmianom» Kostnieć w rutynie zawodowej. b) «marznąć, drętwieć, stygnąć» Kostnieć z …   Słownik języka polskiego

  • lodowacieć — ndk III, lodowaciećeję, lodowaciećejesz, lodowaciećej, lodowaciećciał, lodowaciećeli 1. «zmieniać się w lód; zamarzać» Jezioro lodowaciało. 2. «stawać się zimnym jak lód; marznąć» Ręce lodowaciały im na mrozie. przen. a) «drętwieć, cierpnąć,… …   Słownik języka polskiego

  • martwieć — ndk III, martwiećeję, martwiećejesz, martwiećwiał, martwiećeli «stawać się martwym; stawać się nieruchomym, nieczułym, tracić czucie; obumierać, sztywnieć, drętwieć, tężeć» Martwieć z zimna, z mrozu. Palce, kończyny martwieją …   Słownik języka polskiego

  • mdleć — ndk III, mdleję, mdlejesz, mdlej, mdlał, mdleli 1. «tracić przytomność, świadomość, omdlewać» Mdleć z bólu, z głodu. ◊ Mdleć z zachwytu, z podziwu, ze strachu itp. «bardzo się czymś zachwycać, coś podziwiać, bardzo się bać itp.» 2. «tracić siłę,… …   Słownik języka polskiego

  • sztywnieć — ndk III, sztywniećeję, sztywniećejesz, sztywniećej, sztywniećniał, sztywniećeli «stawać się sztywnym, tracić sprężystość, giętkość; drętwieć, twardnieć» Ręce, nogi sztywnieją z zimna. Przewody gumowe sztywniały od mrozu. przen. «stawać się… …   Słownik języka polskiego

  • tężeć — ndk III, tężećeje, tężećej, tężećżał 1. «przechodzić ze stanu ciekłego w stan stały, stawać się gęstym, twardym, ścinać się» Galaretka tężeje. Błoto tężeje. 2. «stawać się nieruchomym, sztywnym; drętwieć, nieruchomieć» Twarz mu tężeje. 3. «stawać …   Słownik języka polskiego